Εκδόσεις

"ΔΟΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ " (διηγήματα)

  • Print

ΣΑΝ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠ' ΤΟΝ ΗΛΙΟ

  • Μου φαίνεται παράξενο ότι κάποτε οι άνθρωποι λάτρευαν τον ήλιο. Αφιέρωναν ώρες στα χάδια του ξαπλωμένοι, έβγαιναν έξω απ' τις φωλιές τους μόνο όταν έβγαιν' εκείνος, το μελετούσαν με πάθος, και ακόμη παλιότερα έκτιζαν ναούς στο όνομά του` η ζωή τους ολόκληρη ήταν συμπυκνωμένη σ' ένα φωτεινό χαμόγελο που έστελνε θερμά φιλιά και έναν αχό σαν της φωτιάς με τρομερή σαγήνη.

  • Αν έλεγα σε κάποιον από τους ανθρώπους εκείνης της εποχής ότι ο ήλιος προκαλεί το θάνατο - πράγμα απολύτως φυσικό σήμερα - το λιγότερο που θα εισέπραττα, θα ήταν η περιφρόνηση. Σήμερα, όποιος έρθει σε επαφή με τις ηλιακές ακτίνες, το πληρώνει με τη ζωή του. Έτσι κινδύνευσα να πεθάνω τις προάλλες κι εγώ. Αξίζει να σας διηγηθώ το συμβάν.

  • Ήταν η στιγμή του χρόνου που καλούμαστε όλοι ν' ανακτήσουμε δυνάμεις παίρνοντας τα δισκία της στροφής μας. Είχα μόλις σηκωθεί όρθιος για να ξεκουραστώ στο προσωπικό μου δώμα πολυμέσων όπου εργαζόμουν όλη μέρα καθισμένος, όταν άκουσα την κλήση του συσσιτίου να λάβω τα δισκία μου. Βγήκα στον τροφοδότη του διαδρόμου και πλησίασα τη σχισμή απ' όπου έναντι αμοιβής ενός αντικειμένου περασμένης εποχής - απ' αυτά που κρύβουμε όλοι μας - θα περίμενα να λάβω τα δισκία μου. Σύντομα, πίσω μου είχε σχηματιστεί μια ουρά. Δεν καταλαβαίνω γιατί να μην έχει το κάθε δώμα τη δική του υποδοχή δισκίων, τον δικό του τροφοδότη και να πρέπει να συγκεντρωνόμαστε όλοι εδώ. Τέλος πάντων, ήμουν ο πρώτος κι εκεί που περίμενα, το βλέμμα μου ασυναίσθητα περιεργαζόταν τη σχισμή, όταν έξαφνα αισθάνθηκα ότι… ότι έβλεπα μια κίτρινη λωρίδα φως. Δεν ήταν φως από λαμπτήρες θείου, νέον ή φωσφόρου, ήταν ένα φως αλλιώτικο, απαλό, φιλικό, διαυγές… έκλεισα ενστικτωδώς τα μάτια μου.

  • Ένα κουδούνισμα ακούστηκε κι εγώ, χωρίς να ανοίξω βλέφαρο, έχωσα μέσα στη σχισμή μια παλιά φωτογραφία - οικογενειακή σκηνή κάποιων προγόνων μου σε ανοιχτό χώρο - αφήνοντας μία πνοή δυσφορίας, γιατί η αλήθεια είναι ότι είχα αρχίσει να ξεμένω από γνήσια, παλιά ή παραδοσιακά αντικείμενα και σύντομα θ' αναγκαζόμουν να καταφύγω σ' απομιμήσεις για να διατηρώ αυτό το δικαίωμα και να μην καταλήξω στις απαίσιες βιταμινούχες σκόνες.

  • Η φωτογραφία αναγνωρίστηκε απ' το μηχάνημα ως αντικείμενο αξίας κι ευθύς αμέσως η υποδοχή γέμισε δισκία νέων γεύσεων. Άπλωσα τα δάχτυλά μου σαν τυφλός κι άρπαξα λαίμαργα τα δισκία. Όμως, εκείνη η κίτρινη λάμψη είχε αιχμαλωτισθεί στο βλέμμα μου και το βασάνιζε και το πλημμύριζε μες από το συμπληρωματικό του χρώμα. Δεν είπα τίποτε σε κανέναν και άφησα γρήγορα την ουρά. Είχα ήδη αρχίσει να ζαλίζομαι. Προσπάθησα να μη δείξω ίχνος αστάθειας στο βάδισμά μου` ήμουν βέβαιος ότι είχα αντικρίσει… μια ακτίνα ήλιου!

  • Από πού είχε διεισδύσει εκείνη η ακτίνα; Πώς δεν την είχα προσέξει νωρίτερα; Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο καιρό είχα ακούσει για πολλούς γείτονές μου με περίεργα συμπτώματα. Φαίνεται πως αυτού του είδους η επαφή (με τον ήλιο) δεν ήταν πάντα… θανατηφόρα. Μπήκα μες στο δώμα πολυμέσων που μου είχαν παραχωρήσει και ξάπλωσα στο κάθισμά μου γεμάτος ανησυχία. Δεν άντεξα για πολύ ώρα έτσι και ξανασηκώθηκα για ν' αναπαυθώ. Ανοιγόκλεισα πολλές φορές τα μάτια μου, άνοιξα την οθόνη σε περιοχές μονόχρωμες και στάθηκα αρκετή ώρα μπροστά στη καθεμία. Σε λίγο η λάμψη είχε εξαφανιστεί! Φαίνεται πως το τέχνασμά μου λειτούργησε! Ούτε ξανααισθάνθηκα ζάλη - εκτός από έναν πόνο με τσιμπήματα που με ταλάνισε για κάποιο διάστημα, έναν βαθύ, σκοτεινό πόνο, βαθύ κι ερεθιστικό σαν… το άπειρο με τους ήλιους.

Μουσικό κομμάτι "Στο χορταριασμένο μονοπάτι"Leos Janacek

Download σε format mp3

Φωτογραφία εξώφυλλου :Αντώνης Αναγνώστου